Notariële legalisatie
De eerste drie maanden van een nieuw kalenderjaar is een drukke periode voor het notariaat in Turkije.
In de Turkse Invorderingswet en het Wetboek van Koophandel is dwingend voorgeschreven, dat de bedrijven van eenmanszaken en rechtspersonen een aantal stukken, hetzij in januari of uiterlijk eind maart, door een notaris moeten laten legaliseren.
Artikel 220 van de Turkse Invorderingswet verplicht de legalisatie van de navolgende stukken:
- het kasboek;
- het register, waarin de inventaris staat omschreven;
- het register, waarin de bedrijfsactiviteiten staan omschreven;
- het register, waarin de verdiensten van de vrije beroepen zijn opgenomen;
- het register met de agrarische activiteiten;
- het register met de omvang van de productie;
- de verlies- en winstrekening van buitenlandse transportbedrijven.
Artikel 66 van het Wetboek van Koophandel schrijft dit voor ten behoeve van:
- het kasboek;
- het register, waarin de inventaris staat omschreven;
- het grootboek;
- het besluitenboek;
- het aandeelhoudersregister (bij een A.Ş. oftewel N.V.)
- het register met de vermelding van de aandelen op naam.
Het belang van deze legalisatie heeft zowel fiscale- als aansprakelijkheidsaspecten. Ná de verplichte legalisatie kunnen geen correcties meer worden aangebracht.
Deze registratie brengt met zich mee dat op ieder der aandeelhouders/bestuurders voor een bepaald percentage, naar rato van het aantal aandelen, aansprakelijkheid terzake de preferente vorderingen rust. Immers, in Turkije geldt dat aandeelhouders aansprakelijk zijn voor o.a. fiscale vorderingen, met andere woorden: bijvoorbeeld een “Limited Şirketi” kent een bredere aansprakelijkheid dan in Nederland of België. Een ons onbekend fenomeen.
Het is hierom van groot belang om bij uitschrijving als aandeelhouder te controleren of zowel het besluitenboek als de vermelding bij de Kamer van Koophandel correct is weergegeven en of de preferente schulden zijn voldaan!
Een correcte naleving is meer dan wenselijk.
